Waarschuwing: Spoilers vooruit voor de aflevering van vanavondDe levende doden, getiteld 'The Grove'.Op de hielen van de duizelingwekkende schok van vanavond die eindigde opDe levende doden, Twitter explodeerde met een aantalLopende dood-gerelateerde hashtags. Dat is niet ongebruikelijk.
Misschien een beetje ongebruikelijker was het feit dat een van de hot, trending topics de klassieke roman van John Steinbeck isVan muizen en mannen.
Dat komt omdat de slotscène tussen Carol en Lizzie een bijna beat-voor-beat vertaling is van de roman, waarin een man wordt gedwongen zijn verstandelijk gehandicapte vriend en oude metgezel te vermoorden, nadat hij een vrouw heeft vermoord. De moord was niet bepaald kwaadaardig, maar Lenny, die een gevaar was geweest voor niet alleen mensen, maar ook voor veel knaagdieren, zoals de titel suggereerde.
Toen hij wist dat hij hem moest doden, nam George zijn vriend Lenny mee naar een afgelegen locatie en vertelde hem een verhaal over hun mooie toekomst samen... en schoot hem vervolgens in zijn achterhoofd zodat zijn dood snel en pijnloos zou zijn en blij. De 'kijk naar de bloemen, Lizzie' en 'alles gebeurt zoals het hoort', becommentarieert Lizzie niet alleen dat alles goed komt, roept haar ouders op en geeft haar een laatste gelukkige gedachte voordat ze de trekker overhaalt.
Vanavond opTalking Dead, gastheer Chris Hardwick erkende zelfs de gelijkenissen van het verhaal.
Hier is de tekst uit de novelle van Steinbeck:
'Nou, ik kan wel weggaan,' zei Lennie. 'Ik ga zo de heuvels in en zoek een grot als je me wilt.'George schudde zichzelf weer. 'Nee,' zei hij. 'Ik wil dat je hier bij me blijft.'
Lennie zei sluw: 'Vertel het me zoals je eerder hebt gedaan.'
'Vertel je wat'
'Over de andere jongens en over ons.'
George zei: 'Jongens zoals wij hebben geen familie. Ze maken een kleine inzet en dan blazen ze het erin. Ze hebben niemand in de wereld die een giller kan schelen over 'em-'
'Maar wij niet,' riep Lennie blij. 'Vertel nu over ons.'
George was even stil.
'Maar wij niet', zei hij.
'Omdat-'
'Omdat ik je een''
'En' ik heb je. We hebben elkaar, dat is wat, dat geeft een giller in de hel om ons,' riep Lennie triomfantelijk.
De kleine avondbries waaide over de open plek en de bladeren ritselden en de windgolven stroomden de groene poel op. En weer klonk het geschreeuw van mannen, deze keer veel dichterbij dan voorheen.
George nam zijn hoed af. Hij zei beverig: 'Doe je hoed af, Lennie. De lucht voelt goed aan.'
Lennie nam plichtsgetrouw zijn hoed af en legde hem voor hem op de grond. De schaduw in de vallei was blauwer en de avond viel snel. Op de wind kwam het geluid van het neerstorten in het struikgewas tot hen.
Lennie zei: 'Vertel hoe het gaat worden.'
George had naar de verre geluiden geluisterd. Even was hij zakelijk.
'Kijk over de rivier, Lennie, en' ik zal het je zeggen zodat je het bijna kunt zien.'
Lennie draaide zijn hoofd om en keek over het zwembad en de donker wordende hellingen van de Gabilans op.
mijn heldenacademie izuku en ochako'We gaan een plekje krijgen,' begon George. Hij stak zijn hand in zijn zijzak en haalde Carlsons Luger tevoorschijn; hij brak de veiligheid af en de hand en het pistool lagen achter Lennies rug op de grond. Hij keek naar de achterkant van Lennies hoofd, naar de plaats waar de ruggengraat en de schedel waren verbonden.
Een mannenstem riep vanaf de rivier en een andere man antwoordde.
'Ga door,' zei Lennie.
George hief het pistool en zijn handen trilden, en hij liet zijn hand weer op de grond vallen.
'Ga door,' zei Lennie. 'Hoe zal het zijn. We krijgen een plekje.'
'We nemen een koe,' zei George. 'En' we hebben misschien een varken en' kippen. . . . En beneden in de flat hebben we een . . . . Stukje luzerne-'
die keer dat ik werd gereïncarneerd als een slijm-anime-aflevering 2'Voor de konijnen,' schreeuwde Lennie.
'Voor de konijnen,' herhaalde George.
'En ik mag de konijnen hoeden.'
'En jij mag de konijnen hoeden.'
Lennie giechelde van geluk. 'An' live op de fatta de lan'.'
'Ja. ' Lennie draaide zijn hoofd om.
'Nee, Lennie. Kijk daar beneden over de rivier, alsof je de plaats bijna kunt zien.'
Lennie gehoorzaamde hem. George keek naar het pistool. Er waren nu verpletterende voetstappen in het struikgewas. George draaide zich om en keek naar hen.
'Ga door, George. Wanneer gaan we het doen?'
'Ik ga het binnenkort doen.'
'Ik en jij.'
'U . . . . En ik. Iedereen zal aardig voor je zijn. Er zullen geen problemen meer zijn. Niemand zal niemand pijn doen of van ze stelen.'
Lennie zei: 'Ik dacht dat je boos op me was, George.'
'Nee,' zei George.
'Nee, Lennie. Ik ben niet boos. Ik ben nooit boos geweest, en dat ben ik nu niet. Dat is iets wat ik wil dat je weet.'
De stemmen kwamen nu dichtbij. George hief het pistool en luisterde naar de stemmen.
Lennie smeekte: 'Laten we het nu doen. Laten we die plek nu nemen.'
'Natuurlijk, nu meteen. Ik moet. We moeten.'
En George hief het pistool en hield het vast, en hij bracht de loop ervan dicht bij de achterkant van Lennies hoofd. De hand trilde hevig, maar zijn gezicht verstrakte en zijn hand hield stand. Hij haalde de trekker over.
De klap van het schot rolde de heuvels op en rolde weer naar beneden. Lennie schokte en ging toen langzaam voorover op het zand liggen, en hij bleef liggen zonder te trillen. George huiverde en keek naar het pistool, en toen gooide hij het van hem af, terug op de oever, bij de stapel oude as.
